نوشت : سرباز وفا
مٹ و بدل : سعدیہ بلوچ
بلکن دا اونا زند ئنا اولیکو موقع اسّ ہراتم او تینا اُرا ئے الیسہ بھلو اومیت ئسیتون اوار اسہ بھلو شار ئسے آ بسس ۔ ولے او جوانیکا چائسکہ کہ دا کسر ئٹ دڑد مرو ، تنیائی مرو ، و بلکن منہ بے شرفی ہم ۔ ولے او اسُل ہم سوچتویسس کہ دا اسلامی ڈیھ ئنا بست و بند اوڑتون دا وڑ کرو۔
وساعت ئسے کہ ریاست لمہ باوہ نا ڈول مریک ۔ او اسہ سادہ ، مُست ئنا خیال تخوک او اسہ پیرو نیاڑی ئس اسک ۔ اودے ہندا پاننگا کہ اسلام نیاڑی ئے شرف ایتک ، اودے رکھ ایتک ۔ اودے دا اومیت اس کہ دا اسلامی ڈیھ ئنا رکھوک آک ، اودے شرف ایتور ۔ او بلوچی وساعت ئے بنگس کہ ہرا اُراٹی نیاڑی گام تخے ، اونا شرف ئکن اونا خونی ئے ہم بشخنگک ۔
ولے او دا سرپند متوکہ کہ دا وساعت بیرہ بلوچ ڈغار اسکان مروک ءِ ۔ او ہراتم سوچاسس کہ او اسہ دے ئس مہذب پاروکو ڈیھ ئسے نا روڈ آتیا ، پولیس نا دڑکو و ریاستی بیدادی تون مون ترو ۔ ہراڑے نیاڑی و چُناتے شرف تننگ آن بیدس ۔ اوفتے پِر ، طوفان و یخ انگا چِرک آ تولفنگک ۔ بیرہ ہندا خاطر کہ او تینا دوست انگا بندغ آتا آجوئی کن پوہاڑ کننگ ءُ۔
ہمو پیر انگا لمہ ، ہرا چھانڑدہ سال آن تینا زوراکی ئٹ بیگواہ مروک مار ئکن ودار کننگ ءِ، اینو اسکان ہندا دڑد ئٹی زندہ ءِ ۔ ریاست اودے پِر تیٹ چُڑنگ ئٹ بیوس کرینے ، ہندا سوچیسہ کہ شاید یخ انگا چِرک آک اودے چُپ کرفر ۔ ولے انت کین ، بیگواہ مار ئنا دڑد ہندن ءِ ہرا بندغ ئے اسُل جارات ئٹ الیپک ۔
دا یخ انگا چِرک ، ترند آ پِر ، و ریاست نا خل انگا است ئتون اوار ، او بیوس انگا لمہ اسہ دوٹی چھتری ایلو دو ئٹ تینا خڑینک آتے پھاک کننگ ءِ۔ شاید بست و بند ہندا سرپند مریک کہ بیدادی و زوراکی ئٹ اوفتے چپ کرفون ، ولے گواچن دادے کہ بیگواہ غا مار ئنا ڈُکھ بندغ ئے نہ بیرہ زندہ تخیک بلکن اودے مزاحمت ہم ہیل ایتک۔
دا بیرہ اسہ عکس ئس اف ، بلکن اسہ سوالیہ نشان ئسے ہندا غٹ بندغ آتیکن ہرا تینے بندغی حق آتا علمبردار پارہ۔
دا پِر ئٹ چُڑوک آ بیوس انگا لمہ ، چاگڑد و ریاست آن سوچ کننگ ءِ ۔
کس ئس ارے ہرا کنا سوج آتا ورندی ئے ایتے؟
کس ئس ارے ہرا کنا مار ئے پدا ہترے؟
انتئے انصاف ہم بیگواہ مسونے ؟
