نوشت : اسد بلوچ
مٹ : مبارک بلوچ
کنا خیال دے ئنا یک بجہ اسک کہ نن ارغ نا دستر خانہ آ تولوک اسُن، شغل و مخنگ اس کہ کنا موبائل آ سنگت ئس کال کرے سلام دعا غان پد کنے سنگت پارے کہ نی سرپند اُس منہ سنگت شہید مسُنو ؟
اول ای ہبکہ مسُٹ پدا سوج کریٹ نہ ای سرپند افٹ ، ای سوج کریٹ کہ سنگت آک دیر ءُ او پارے :” شہید مروک آ سنگت آتان اسٹ ئس حفیظ ءِ اسٹ ئس محسن ءِ ایلو تے ای تپرہ “
ای سنگت آتان اجازت کریٹ فون ءِ کاٹ کریٹ ۔ ہندا خیال ئٹ کنا خیال شہید حفیظ جان نا یات آتیتون ہنا ، بھاز است آ بَسُر اونا گپ ءُ دیوان، اونا مخنگ ءُ مسخرہ ، اونا ہیت ءُ قصہ کُل است آ بسُّر ، انتئے کہ حفیظ جان اسہ بھاز مہروان ءُ سنگت ئس اسک۔
حفیظ جان !
کنے داسکان یات ءِ کہ ای ءُ نی پین سنگت ئسے تون اوار اسُن نی تینا چُنّکی نا قصہ غاتے کریس ،تینا خواننگ نا قصہ، مَشکے آن پیشتمنگ ءُ پاکستانی لشکر نا زوراکی نا قصہ تے کریس۔
حفیظ جان!
ای سرپند مسُٹ کہ نی چُنکی آن اسہ بھلو جہد کار ئس مسُنس ، ای دا ہیت ءِ ہمو وخت آ سرپند مسُٹ کہ نی تینا قصہ تے کریس۔ مَشکے ٹی اول جنگ تیز مسک ،زوراک آ پاکستانی لشکر بھاز ترند اَسک ، بندغ آک دزگیر کننگ ءُ بیگواہ کننگ مسُرہ ۔ بندغ آتا اُراک خاخر تننگ مسُرہ ، بندغ آک خُلیس ءُ بیم تِننگ مسُرہ۔ کیہی بندغ آک مَشکے آن ہمپنگ ءُ پیشتمنگ ئے بناء کریر۔
حفیظ جان!
نی تینا سفر ئے ہنداکان بناء کریس ، تینا چُنکا عمر ئٹ بھلو سفر ئسیکن پیشتماس۔ حفیظ جان نے دا لمہ آ گلزمین ءُ غلام آ راج ئکن پین بھاز سفر کروئی اسک ، نے داسکان شہید مروئی الّو ، بلکہ دا راجی سفر ئٹی نے داسکان بھاز کاریم کروئی اسک ، ولے نم گلزمین نا ناز آتے ہرفِسہ ابدمان مسُرے۔
حفیظ جان!
نا (حفیظ جان) ءُ محسن جان نا ورنائیک است آ بریرہ گُڑا ای ڈکھی مریوہ پدا تینے تینٹ تسلی ایتوہ ءُ پاوہ کہ دا جنگ ئٹی دا وڑ ئنا زوراکیک بریَرہ۔ جنگ آتیٹی دا وڑ انگا سنگت آک جتا مریرہ کہ بیدس اوفتان اسہ جھٹ ئس مفک۔ اوفتا مہر ، اوفتا مخنگ، اوفتا قصہ، اوفتا کُل یات آک نے است آ بریرہ ، ولے او کُل آن نمے گدرینگوئی مریک، نی اسہ راج ئسینا زندہ کننگ ءُ آجوئی نا خاطر آن تینا زند ءِ نَدر کریس۔
حفیظ جان!
نی ءُ محسن جان، مبین ءُ بارگ جان تینا جوان مڑدی ئٹ خاران نا بدن ئے لڑزیفسہ دشمن ئے نشان تِسُرے کہ نن شہید مسُن ولے غلام متون ، نم نمیران مسُرے ، نما شولوک آ دترک الّم دے ئس رنگ ہتور و دا راجی سفر تینا مزل ئے سر مرو۔ نما صِفت ءُ ثنا کن کنتو دہن او لوز اف، انتئے کہ نما بھلا کڑد تینٹ تینا زانت ئے نوشتہ کننگ کروفن۔ بس ایسر ئٹ تینا راج ئے ہندا پاننگ خواہوہ کہ شہید آتا گچین کروک کسر ئٹ سفر کننگ مرے ۔ اگہ نن مزل ئے سر مننگ خواہنہ ، گُڑا مزل ئے سر مننگ نا کسر ہنداد ءِ۔
